فرق گذاشتن بین فرزندان، پدیده‌ای است که بسیاری از خانواده‌ها به‌طور ناخودآگاه با آن روبه‌رو می‌شوند. گاهی این تفاوت‌ها به دلایل مختلفی چون شخصیت‌های متفاوت فرزندان، تفاوت‌های سنی یا حتی فشارهای محیطی و اجتماعی ایجاد میشود. اما در حقیقت، این‌گونه رفتارها می‌تواند تأثیرات منفی طولانی‌مدت بر روابط خانوادگی، اعتماد به نفس و احساس امنیت فرزندان داشته باشد.
هر فرزند باید احساس کند که به‌طور یکسان و با محبت از طرف والدین مورد توجه قرار دارد. در غیر این صورت، احساسات منفی مانند حسادت، رقابت و حتی گاهی بی‌اعتمادی بین آنها شکل می‌گیرد. در ادامه متن در مورد فرق گذاشتن بین فرزندان را در تکست ماگرتا باهم می خوانیم.
متن درباره فرق گذاشتن بین فرزند کوچکتر و بزرگتر
وقتی محبتت را تنها در کفه‌ی یک ترازو می‌گذاری، آن‌که سهم کمتری دارد، نه تنها از مهر که از اعتماد هم خالی میشود؛ هیچ‌کس دوست ندارد فقط فرزند شناسنامه‌ای‌ات باشد، بی‌آنکه سهمی از دوست داشتنت داشته باشد.
یادمان باشد که ما انسان هستیم و انسان موجودی متمدن است. برای همین تمدن هم که شده، نباید میان فرزند خود با دیگران فرقی بگذاریم. وقتی که وظیفه نگهداری یا مراقبت از فرزند دیگران را داریم، باید دقیقا به مانند زمانی که برای تربیت فرزندان خود تلاش می کردیم، برای آنها هم تلاش کنیم. در غیر اینصورت تمدن خود را زیر سوال برده ایم.
فرزند چه دختر باشد و چه پسر، باید به بهترین شکل پرورش یابد و برای رفتن به جامعه آماده شود. هر گونه فرق گذاشتن بین فرزندان به خاطر دختر یا پسر بودن شان، آنها را از یک زندگی خوب در جامعه منع خواهد کرد. خانواده ها باید بدانند که در قبال آینده فرزندان شان مسئول هستند و اگر اتفاقی برای آینده آنها پیش آمد، این اتفاق می تواند ناشی از همین فرق گذاشتن ها باشد.
فرق گذاشتن بین فرزندان، زخمی‌ست که به چشم نمی‌آید، اما به جان می‌نشیند؛ زخمی‌ست که لبخند را از صورت یکی می‌گیرد و غرور را در دیگری زیاد میکند، تا آنجا که هیچ‌کدامشان دیگر شبیه روزهای اولشان نیستند.
رسول اکرم (ص):
خداوند دوست دازد که میان فرزندان خود حتی در بوسیدن آنها به عدالت رفتار کنید.
عده ای میان فرزندان بزرگ و کوچک خود فرق می گذارند. گویی موهبتی که خدا به فرزند بزرگ داده، به فرزند کوچکتر نداده و یا کاملا بالعکس. اما شاید این افراد نمی دانند که سن فرزندان هر چه که باشد، در نهایت آنها فرزندان و پاره ای از وجودشان هستند. همین دلیلی می دهد برای عشق ورزیدن بدون در نظر گرفتن سن و سال به آنها.
متن فرق گذاشتن پدر و مادر بین فرزندان
هیچ فرزندی برای مقایسه آفریده نشده؛ وقتی مهر و محبتت را پیمانه‌ای می‌کنی و به یکی بیشتر می‌دهی، نه تنها او را از چشم دیگران می‌اندازی، بلکه ریشه‌ی دشمنی را بی‌صدا در خاک خانواده می‌کاری.
پدر و مادر عادل و با انصاف، با همه فرزندان خود یکسان رفتار می‌کنند و هیچکدام را بر دیگری ترجیح نمی‌دهند.
دختر و پسر، زشت و زیبا، بزرگ و کوچک، خوش استعداد و کم استعداد و سالم و معیوب، همه را فرزندان خویش می‌دانند و بینشان تفاوتی قائل نمی‌شوند.
ما همه انسانیم و فرزند ما با دیگران فرقی ندارد. چیزی که برای فرزند خود می پسندیم را باید برای فرزند دیگران هم بپسندیم. برای چیزهایی که نمی پسندیم هم به همین گونه است! تنها به خاطر اینکه فرزند ما از خون ماست، نباید فرق های زیادی میان او با دیگران بگذاریم. در هر صورت هر انسانی که روی این کره خاکی نفس می کشد، حق زندگی دارد و ما باید تا جایی که می توانیم، حق زندگی را به آنها بدهیم.
یادتان باشد، همانطور که در قبال فرزند بزرگتر مسئول هستید، در قبال فرزند کوچکتر هم مسئولید. برخی از مردم، تمام تمرکزشان را روی تربیت فرزند بزرگتر می گذارند و به بهترین نحو او را آماده ورود به جامعه می کنند. اما در این میان، حقوق فرزند کوچکتر به صورت کامل نادیده گرفته می شود و وقتی که قرار است وارد جامعه شود، با کوله باری از مشکلات روبرو خواهد شد که قبلا به واسطه ی تربیت باید حل می شدند. خانواده ها باید بدانند که بخش بزرگی از این مشکلات به خاطر آنهاست. بیاییم یاد بگیریم به تربیت همه فرزندان در تمام سنین اهمیت بدهیم.
فرزندمان چه دختر باشد و چه پسر، خداوند حق زندگی را در او دیده و او را میان خانواده ما آفریده است. اکنون که خدا لیاقت زندگی را در این فرزند دیده، کفر بزرگی است که بخواهیم فقط به خاطر جنسیتش او را از حق زندگی منع کنیم یا میان او و فرزندان دیگر فرق بگذاریم.
اگر محبتت فقط برای آن فرزندی‌ست که شبیه توست، پس تکلیف آن دل‌هایی که با تو فرق دارند اما به تو وفادار مانده‌اند چیست؟ تبعیض، آرامش خانواده را بی‌آنکه فریاد بزند، به آتش می‌کشد.
جملات عمیق درباره مقایسه شدن با خواهر یا برادر
وقتی یکی را پنهانی بیشتر دوست داری، آن دیگری بی‌صدا از تو فاصله می‌گیرد؛ و تو فکر می‌کنی بزرگ شده است، بی‌آنکه بفهمی فقط دلش را از تو برده و دیگر نیازی به مهر ناقص ندارد.
رسول اکرم (ص):
از خدا بترسید و میان فرزندان خود به عدالت رفتار کنید، همان طوری که دوست دارید با شما به نیکی رفتار کنند.
اهمیت دادن به فرزند کوچکتر و نادیده گرفتن فرزند بزرگتر در بسیاری از خانواده ها مشهود است. گویی با آمدن فرزند جدید، فرزند قبلی فراموش میشود. همین مسئله می تواند زمینه مشکلات روحی بسیاری را برای فرزند بزرگتر به وجود آورد. این مشکلات روحی، آینده او را از او خواهند گرفت. کاش قبل از اینکه به فکر آوردن فرزند جدیدی باشیم، یاد بگیریم که به همه فرزندان به یک اندازه اهمیت دهیم و هیچکدام شان را فدای دیگری نکنیم.
دختر و پسر هر کدام ستونی برای خانواده هستند و اگر نباشند، پایه و اساس آن خانواده سست و ضعیف خواهد شد. هر کدام از این ستون ها، به نحوی پایداری خانواده را بر عهده دارند. کاری که یک خانواده می تواند برای از بین بردن بنیادش انجام دهد، تیشه زدن به بدنه ی این ستون هاست. این تیشه در واقع همان فرق گذاشتن هایی است که به مرور زمان این ستون ها را سست و ضعیف خواهد کرد.
روزی که برای یکی بیشتر هدیه خریدی، برای یکی بیشتر وقت گذاشتی، شاید حواست نبود، ولی همان روز قلبی را شکستی که به هیچ‌کس نگفت چه‌قدر به تماشای برابری‌ات محتاج بود.
وقتی می گوییم بین فرزندان خود با فرزند دیگران فرق نگذارید، منظور این نیست که تمام حقوقی که برای فرزندتان وجود دارد را برای فرزند دیگران هم در نظر بگیرید. منظور این است همانطور که دوست دارید فرزندتان با رفاه و آسایش در این جهان زندگی کند، به همین شکل شرایط زندگی همراه با رفاه را برای دیگر بچه ها هم مهیا کنید.
حدیث در مورد فرق گذاشتن بین فرزندان
امام علی (ع):
میان فرزندانتان به عدالت رفتار کنید، چنان که دوست می‌دارید آنها نیز در نیکی و محبت به عدالت با شما رفتار کنند.
مهر پدر و مادر باید بی‌قید و شرط باشد؛ وقتی برای محبت کردن، دلیل می‌آوری، آن‌که دلیل ندارد، هزار بار خودش را بی‌ارزش می‌بیند.
یادمان باشد که فرزند ما انسان است و هر انسان خود به تنهایی می تواند جهانی را به سوی نابودی یا آبادی بکشاند. هر گونه تربیت ما بر فرزندان تاثیر می گذارد و باعث می شود آنها نقش یک نابودگر یا یک آباد کننده را بازی کنند. هر چه تفاوت بیشتری ما بین فرزندان قائل شویم، نقش نابودگر آنها را پر رنگ کرده و از آنها انسانهایی سست عنصر که می توانند جامعه را به سوی نابودی ببرند خواهیم ساختیم. همواره در تربیت فرزندانمان باید به حفظ تعادل در بین شان اهمیت دهیم.
عده ای می گویند که چرا باید برای فرزند دیگران اهمیتی قائل شویم و او را مانند فرزند خود بدانیم. این یک مسئله کاملا واضح است. فرزندان دیگران قرار است در آینده جامعه ای بسازند که فرزند شما در آن جامعه زندگی خواهد کرد. اگر سعی کنید به اندازه ی خود برای فرزندان دیگران تلاش کنید، جامعه ای بهتر برای فرزندتان خواهید ساخت. وقتی که برای ساختن آینده فرزند دیگران تلاش می کنید، ناخودآگاه به بهبود زندگی فرزند خودتان هم کمک خواهید کرد.
خانواده های بسیاری هستند که به دلیل فرق گذاشتن بین دختر و پسر، بین شان تفرقه های زیادی به وجود آمده. احتمالا تا به حال اصطلاحاتی مانند دختر دوست یا پسر دوست را شنیده اید. این اصطلاح برخواسته از اشتباهی مهلک از سوی خانواده هاست. اشتباهی که منجر به نفاق در بین آنها خواهد شد و کم کم اعضای خانواده را از هم جدا خواهد کرد.
فرق گذاشتن بین بچه‌ها، رابطه‌ای را می‌سازد که در آن، یکی همیشه پیروز است و دیگری همیشه در حال اثبات خودش؛ و خانه‌ای که پر از رقابت باشد، هیچ‌گاه پناه نمی‌شود.
متن درباره فرق گذاشتن بین فرزندان خود و دیگران
اگر از نظر خودتان فرزندتان زیباترین است، باید بدانید که فرزندان دیگران هم از نظر آنها بهترین و بی نقص ترین هستند. این دیدگاه نباید باعث شود تا فرق های زیادی بین فرزند خود با دیگران بگذاریم. در هر صورت همه اینها انسان هستند و ما به خاطر انسان بودنشان باید به فکر آینده آنها باشیم. این مسئلله هم در مورد فرزند خودمان و هم در مورد فرزند دیگران صدق میکند.
آن‌که امروز محبت کمتر می‌بیند، فردا لبخندش را از تو دریغ خواهد کرد؛ چون یاد گرفته مهرت شرط دارد، و آدم‌ها را بر اساس سلیقه‌ات تقسیم می‌کنی.
عدل و مساوات بدین معنی نیست که ما بدون توجه به سن، جنسیت، موقعیت اجتماعی و غیره با فرزندانمان برخورد داشته باشیم.
در واقع محور عدل و عدالت در بین فرزندان توجه کردن به فرزندان با توجه به نیازهایشان است.
بطوری که آنها خودشان را در حاشیه و جدای از کانون خانواده احساس نکنند و روحیه تاثیرگذاری و مفید بودنشان را از دست ندهند.
هیچ دردی عمیق‌تر از آن نیست که فرزندی در سکوت نگاه کند و بفهمد هرگز مثل آن یکی عزیز نبوده؛ این درد، با زمان بزرگتر میشود، نه کوچکتر.
فرزندت چه پسر باشد و چه دختر، حق نداری او را با فرزند دیگرت مقایسه کنی. هر کدام از آنها توانایی های خاص خود را دارند. فرق گذاشتن تو، فقط عزت نفس فرزندانت را ضعیف تر خواهد کرد. تو برای رشد همه ی شان، باید آنها را برابر بدانی.
قانون زندگی انسان ها، قانون جنگل نیست. در جنگل، حق فرزندان کوچکتر، توسط فرزندان بزرگتر خورده می شود و کوچکترها محکوم به فنا هستند. اما این قانون در میان انسان ها قرن هاست که نابود شده. اگر انسانی به هر دلیلی هنوز از این قانون تبعیت کند، یعنی در همان مراحل اوایل تکامل باقی مانده و پیشرفتی نکرده. این قانون حتی در بین حیوانات هم به سوی نابودیست و انسانی که به چنین قانونی عمل کند، جایگاه خود را از حیوانات نیز پایین تر آورده.
فرق گذاشتن بین فرزندان نه تنها آسیب‌های روحی و عاطفی به آنها می‌زند، بلکه روابط درون‌خانوادگی را نیز دچار بحران میکند. والدین باید تلاش کنند تا با درک و پذیرش تفاوت‌های فردی، رفتارهای یکسانی را نسبت به همه فرزندان خود داشته باشند. محبت و توجه برابر به هر یک از آنها می‌تواند نه تنها حس امنیت و احترام را در دل‌هایشان ایجاد کند، بلکه موجب تقویت اتحاد و صمیمیت بیشتر در خانواده خواهد شد. تنها در چنین فضایی است که فرزندان می‌توانند به‌طور کامل رشد کنند و ارتباطی سالم و مستحکم با والدین و یکدیگر برقرار کنند.
به پایان مقاله متن در مورد فرق گذاشتن بین فرزندان رسیدیم، اگر شما هم جملاتی در این مورد بلد هستید حتما آن را در قسمت نظرات با ما به اشتراک بگذارید.
