چگونه با ژله پاستیل درست کنیم؟ فقط با سه ماده و طعمی بی‌نظیر

پاستیل از آن خوراکی هایی است که هم بچه ها دوستش دارند و هم بزرگ ترها. این خوراکی کوچک و ژله ای اول بار در اروپا به شکل خرسی های ژلاتینی تولید شد و بعد آن قدر محبوب شد که عملا وارد همه بسته های تنقلاتی شد. در نسخه های کارخانه ای معمولا مقدار زیادی شکر، رنگ خوراکی، طعم دهنده و مواد نگهدارنده وجود دارد و همین باعث نگرانی بعضی والدین در مورد تغذیه کودک و حتی مصرف روزانه افراد بزرگسال شده است. در نتیجه خیلی ها به دنبال دستور خانگی پاستیل می روند تا بتوانند مزه مشابه را در خانه بازسازی کنند اما با کنترل قند، انتخاب طعم و حتی انتخاب شکل ظاهری.

در این مقاله از بخش مهارت های زندگی ماگرتا، در واقع مزیت بزرگ پاستیل خانگی این است که شما تصمیم می گیرید چقدر شیرین باشد، طعم میوه غالب باشد یا طعم کلاسیک پاستیل های بازاری و حتی می توانید آن را رژیمی تر آماده کنید. شاید از بیرون به نظر برسد که ساخت این خوراکی نیاز به تجهیزات صنعتی دارد اما در عمل کافی است پودر ژله یا ژلاتین، کمی آب، یک منبع شیرین کننده مثل شکر یا در بعضی دستورها گلوکز مایع و یک قالب سیلیکونی تمیز داشته باشید.

مزیت پاستیل خانگی نسبت به پاستیل بازاری

پاستیل صنعتی معمولا با شکر بالا، رنگ های خوراکی آماده و نگهدارنده تولید می شود و این یعنی اگر هر روز و بی توجه مصرف شود می تواند باعث ورود قند زیاد به بدن و حتی آسیب به دندان کودکان شود. در حالی که وقتی خودتان پاستیل درست می کنید، می توانید روی مقدار شکر کنترل داشته باشید، گلوکز را کم یا زیاد کنید، حتی در بعضی دستورها از عسل یا شیرین کننده های طبیعی به جای شکر سفید استفاده کنید و در نتیجه یک میان وعده نزدیک تر به سلیقه تغذیه ای خودتان بسازید.

نکته مهم دیگر این است که در نسخه خانگی شما می توانید دقیقا همان طعمی را که دوست دارید وارد کار کنید. می توانید از پودر ژله با طعم دلخواه استفاده کنید یا حتی از پوره میوه طبیعی مثل توت فرنگی، موز یا سیب کمک بگیرید تا عطر و مزه واقعی میوه در پاستیل حس شود. این موضوع نه فقط برای ذائقه جذاب است، بلکه برای والدینی که می خواهند بچه ها کم تر به رنگ های مصنوعی وابسته باشند هم آرامش خاطر ایجاد می کند.

در نهایت شما تصمیم می گیرید این پاستیل چه بافتی داشته باشد. اگر دوست دارید پاستیل کش دار و لاستیکی بسازید می توانید از ترکیب ژلاتین با پودر ژله و در بعضی دستورها گلوکز مایع کمک بگیرید. اگر ترجیح می دهید نسخه نرم تر و میوه ای تر باشد می توانید از پوره میوه و ژلاتین استفاده کنید. حتی نسخه هایی وجود دارد که به جای شکر سفید از شیرین کننده های دیگر استفاده می شود تا نتیجه برای افرادی که رژیم دارند هم مناسب تر باشد.

آشنایی با مواد کلیدی و نقش هر کدام

پودر ژله
پودر ژله طعم دار در واقع پایه مزه و رنگ خیلی از پاستیل های خانگی است. همین پودر، خودش شیرین است و به همین دلیل در بعضی دستورها دیگر نیازی به افزودن شکر جداگانه نیست. کافی است با آب ترکیب شود و سپس با ژلاتین یا بدون آن حرارت غیر مستقیم ببیند تا مایه اصلی پاستیل شکل بگیرد.

ژلاتین
ژلاتین ماده ای بی رنگ و تقریبا بی مزه است که از کلاژن به دست می آید و همان چیزی است که پاستیل را ژله ای، کش دار و قابل جویدن می کند. وقتی ژلاتین در آب گرم و سپس در ترکیب شیرین حل شود و بعد سرد شود، حالت لاستیکی پاستیل را می سازد. به همین دلیل در دستورهای حرفه ای تر، ژلاتین همیشه حضور دارد یا دست کم برای قوام بهتر توصیه می شود.

گلوکز مایع
در بسیاری از دستورهای پاستیل خانگی برای این که بافت نهایی کش دار، براق و شبیه پاستیل بازاری شود، از مقدار کمی گلوکز مایع استفاده می کنند. گلوکز نوعی شربت بدون بو و تقریبا بی رنگ است که از نشاسته ذرت به دست می آید و در قنادی ها پیدا می شود. همین ماده کمک می کند کریستال های شکر تشکیل نشوند و بافت پاستیل به جای دانه دانه شدن، نرم و یکنواخت بماند. اگر گلوکز در دسترس نباشد هم می توان بدون آن کار کرد، فقط بافت کمی متفاوت می شود.

شکر و عسل
در بعضی روش ها، مخصوصا وقتی می خواهید بدون گلوکز کار کنید، شکر را با آب داغ یا آب میوه می جوشانند تا شربت غلیظ درست شود و بعد این شربت با پودر ژله مخلوط می شود. در نسخه های رژیمی تر هم می توان از عسل یا شیره خرما برای شیرین کردن استفاده کرد تا قند سفید کمتر شود.

آبلیمو
افزودن چند میلی لیتر آبلیمو یا آب مرکبات به ترکیب، دو نقش دارد. اول کمک می کند که طعم پاستیل کمی ترش تر و متعادل تر بشود. دوم می تواند به تازگی مزه میوه کمک کند. در بعضی دستورها حتی گفته می شود که برای مزه ترش تر می توانید مقدار آبلیمو را کمی بیشتر کنید.

پوره میوه و آب میوه
نسخه های سالم تر و میوه ای تر پاستیل به جای تکیه کامل بر پودر ژله طعم دار، از پوره میوه واقعی یا آب میوه طبیعی استفاده می کنند. این کار باعث می شود شما واقعا مزه توت فرنگی، موز یا سیب را حس کنید و به جای رنگ مصنوعی از خود میوه رنگ بگیرید. در این روش پوره میوه روی حرارت با شکر کم می جوشد و سپس با ژلاتین ذوب شده ترکیب می شود.

نشاسته ذرت
یک روش دیگر اضافه شدن نشاسته ذرت است. در این روش نشاسته با آب سرد ترکیب می شود و بعد به مخلوط پودر ژله و آب داغ اضافه می گردد. نشاسته کمک می کند ترکیب غلیظ و یکدست شود و بدون نیاز به ژلاتین یا گلوکز هم حالت ژله ای به دست بیاید. این روش مخصوص کسانی است که دنبال تنقلات خانگی با مواد در دسترس هستند و شاید نخواهند گلوکز یا ژلاتین بخرند.

قالب سیلیکونی و اسپری یا چرب کردن قالب
یکی از فوت و فن های مهم برای اینکه پاستیل بعد از سفت شدن سالم و تمیز از قالب خارج شود این است که قالب سیلیکونی کاملا خشک و تمیز باشد و قبل از ریختن مایه پاستیل، با مقدار خیلی کم روغن مایع یا اسپری پخت و پز چرب شده باشد. قالب سیلیکونی انعطاف پذیر است و همین باعث می شود بتوانید پاستیل ها را بدون پاره شدن بیرون بیاورید.

آماده سازی اولیه و نکات ابزار قبل از شروع

قبل از هر چیز باید قالبی که برای شکل دادن پاستیل انتخاب می کنید تمیز، خشک و عاری از رطوبت باشد. اگر قالب مرطوب بماند یا چربی اضافی روی آن باشد، سطح پاستیل ممکن است لکه دار شود یا بافت براق یکدست نداشته باشد. توصیه شده است که فقط یک لایه بسیار نازک روغن یا اسپری پخت و پز کف قالب بزنید، نه آن قدر زیاد که مایع در روغن شناور شود.

گام بعدی آماده کردن روش حرارت غیر مستقیم است که معمولا به آن روش بن ماری گفته می شود. این یعنی مخلوط آب، پودر ژله و ژلاتین را مستقیما روی شعله زیاد نمی گذاریم. ظرف حاوی مواد باید روی بخار آب قرار بگیرد تا گرمای یکنواخت و ملایم باعث حل شدن کامل ذرات ژلاتین شود. دلیلش این است که ژلاتین اگر خیلی تند و داغ بجوشد قدرت بستن خودش را از دست می دهد ولی وقتی به آرامی روی بخار حل شود، بعدا داخل یخچال یا فریزر خیلی خوب می بندد و بافت پاستیل سفت اما کش دار خواهد بود. در دستورها تاکید شده که مواد باید کاملا حل شوند و محلول یک دست شود تا در پایان، پاستیل ظاهر یکپارچه داشته باشد.

نکته دیگر این است که معمولا بعد از حل شدن کامل مخلوط روی بخار، پیشنهاد می شود مخلوط یک دقیقه از حرارت دور بماند تا خیلی سوزان نباشد و بعد در قالب ریخته شود. این کار کمک می کند قالب شما، مخصوصا اگر سیلیکونی نرم باشد، تغییر شکل نداده و پاستیل بدون حباب در آن بنشیند.

روش اول: پاستیل کلاسیک با پودر ژله، ژلاتین و گلوکز

این دستور محبوب ترین و پر تکرارترین روش خانگی است چون نتیجه اش از نظر قوام و کش سفتی خیلی شبیه پاستیل بازاری می شود. در این روش از سه جزء کلیدی یعنی پودر ژله طعم دار، ژلاتین و گلوکز مایع استفاده می شود.

مواد لازم تقریبی در این مدل معمولا شامل یک بسته پودر ژله با طعم دلخواه، دو قاشق غذاخوری پودر ژلاتین بدون طعم، یک قاشق غذاخوری گلوکز مایع و حدود نیم لیوان آب جوش است. بعضی دستورها به جای گفتن نیم لیوان آب جوش، یک لیوان آب خنک برای عمل آوردن ژلاتین و بعد حرارت دادن بن ماری را هم پیشنهاد می کنند، ولی منطق کلی ثابت است. هدف این است که ژله و ژلاتین کامل در آب حل شوند تا قوام مناسب شکل بگیرد.

مراحل کار به صورت زیر است

آب جوش یا آب داغ را در یک کاسه استیل یا ظرفی که تحمل حرارت دارد بریزید.

پودر ژله، ژلاتین و گلوکز مایع را همزمان اضافه کنید و هم بزنید. گلوکز در این مرحله باعث می شود که ترکیب بعدا کش دار و براق شود.

حالا ظرف را روی بخار کتری یا قابلمه در حال جوش قرار دهید تا به روش بن ماری، ذرات ژلاتین و دانه های پودر ژله کامل حل شوند و هیچ گلوله ای باقی نماند.

وقتی همه چیز کاملا یکدست و مایع شد، ظرف را از حرارت بردارید و حدود یک دقیقه اجازه دهید بخار اولیه کمی بخوابد.

قالب سیلیکونی را خیلی کم با روغن مایع چرب کنید.

مایه پاستیل را در قالب بریزید.

قالب پر شده را در فریزر بگذارید. در خیلی از دستورها گفته می شود مدت حدود 20 تا 30 دقیقه کافی است تا پاستیل خودش را بگیرد و سفت شود.

وقتی دیدید پاستیل ها فرم گرفته اند، دست هایتان را کمی چرب کنید و حبه های پاستیل را با دقت از قالب بیرون بیاورید تا له یا ترک دار نشوند.

در پایان می توانید برای داشتن ظاهر شکری، آن ها را در شکر نرم بغلتانید. یا اگر دوست دارید ظاهر براق و صاف داشته باشند همان طور ساده در ظرف دربسته نگه دارید. در این دستور معمولا گفته می شود که این پاستیل ها را می توان در یک ظرف دردار در یخچال حدود یک ماه نگه داشت بدون اینکه کپک بزنند. البته باید ظرف حتما دربسته باشد تا رطوبت یخچال مستقیما به آن ها نرسد.

روش دوم: پاستیل با شربت شکر و پودر ژله بدون تکیه بر گلوکز

اگر دسترسی به گلوکز مایع ندارید یا ترجیح می دهید از آن استفاده نکنید، همچنان می توانید پاستیل خانگی بسازید. در این روش، نقش گلوکز را شربت شکر غلیظ ایفا می کند.

در این روش معمولا از یک بسته پودر ژله دلخواه، حدود 70 میلی لیتر آب در دمای اتاق یا آب معمولی، حدود 80 میلی لیتر آب داغ یا آب میوه، 110 گرم شکر و چند میلی لیتر آبلیمو استفاده می شود. شیوه کار به صورت زیر است

پودر ژله را با آب معمولی مخلوط کنید و بگذارید نرم و شفاف شود.

در قابلمه ای جداگانه، شکر را با آب داغ یا آب میوه بجوشانید. ابتدا حرارت زیاد می شود تا شکر حل شود و مایه به جوش برسد، سپس حرارت کم می شود و این شربت حدود 10 تا 15 دقیقه ملایم می جوشد تا غلیظ شود.

پودر ژله حل شده را به همین شربت اضافه می کنند و چند دقیقه دیگر روی حرارت نگه می دارند تا کاملا یکی شود.

در انتها می توان چند میلی لیتر آبلیمو اضافه کرد تا طعم ترش و میوه ای تری داشته باشد.

این ترکیب داخل قالب سیلیکونی تمیز ریخته می شود.

قالب ابتدا باید در دمای محیط کمی خنک شود و سپس حداقل چند ساعت در یخچال بماند تا پاستیل ها کاملا سفت شوند. در بعضی دستورها ذکر شده که حداقل 4 ساعت زمان لازم است.

بعد از بستن کامل، می توانید لبه های قالب را با چاقوی گرم جدا کنید و پاستیل ها را سالم بیرون بیاورید.

نتیجه این روش یک پاستیل نرم و ژله ای است که شیرینی اش از شربت قندی می آید و در آن بدون نیاز به ژلاتین یا با حداقل ژلاتین هم می توان به قوام دلخواه رسید. مزیت بزرگ این روش این است که حتی با آب میوه طبیعی هم قابل انجام است و می توانید پاستیل با طعم میوه های تابستانی یا هر آبمیوه دلخواه بسازید.

روش سوم: پاستیل میوه ای و رژیمی

در کنار دو روش قبل، دستورهایی هم وجود دارد که سعی می کنند پاستیل را تا حد ممکن سالم تر و نزدیک تر به سلیقه افرادی کنند که رژیم خاص دارند، ورزشکارند یا قند خونشان را کنترل می کنند. در این نسخه ها معمولا یا از پوره میوه واقعی استفاده می شود یا از شیر، شیره خرما و عسل به جای ترکیب های قندی سنگین.

نسخه پاستیل میوه ای به این شکل است

یک پیمانه پوره میوه مثل توت فرنگی یا موز یا سیب را در قابلمه بریزید.

نصف پیمانه شکر به آن اضافه کنید و روی حرارت کم اجازه دهید 5 تا 10 دقیقه آرام بجوشد تا شکر حل شود و ترکیب قوام بگیرد.

در ظرفی دیگر ژلاتین را با مقدار کمی آب مخلوط کرده و روی بخار آب قرار دهید تا کاملا ذوب و شفاف شود.

حالا ژلاتین ذوب شده را به ترکیب پوره میوه و شکر اضافه کنید و هم بزنید تا یکدست شود.

در صورت تمایل مقدار کمی آبلیمو هم افزوده می شود تا طعم نهایی تند و ترش ملایمی پیدا کند.

مثل قبل، مخلوط در قالب سیلیکونی ریخته می شود و چند ساعت در یخچال می ماند تا سفت شود.

نتیجه این روش یک پاستیل است که رایحه و رنگش واقعا از میوه می آید و نه فقط از اسانس. شما عملا پاستیلی دارید که می تواند طعم توت فرنگی واقعی یا میوه دلخواهتان را داشته باشد. همین باعث می شود این نسخه بین کسانی که دنبال میان وعده طبیعی تر هستند طرفدار داشته باشد.

یک نسخه دیگر که به عنوان نسخه رژیمی مطرح می شود، ترکیب ژلاتین با مواد شیرین کننده ای مثل شیره خرما یا عسل و مایعی مثل شیر کم چرب یا حتی نوشیدنی های کم چرب است. در این حالت، تمام مواد به روش بن ماری گرم می شوند تا ژلاتین حل شود، بعد داخل قالب می روند و حدود نیم ساعت تا 40 دقیقه در فریزر قرار داده می شوند تا ببندند. در پایان یک پاستیل نرم و قابل جویدن دارید که به جای قند سفید از شیرین کننده طبیعی استفاده می کند و برای کسانی که رژیم خاص دارند قابل قبول تر است.

شکل دهی، قالب گیری و آزاد کردن پاستیل از قالب

فرم نهایی پاستیل خیلی وابسته به کیفیت قالب است. قالب های سیلیکونی با طرح خرسی، قلبی یا هر شکل دیگری که دوست دارید، به راحتی مایه داغ یا ولرم پاستیل را می پذیرند و بعد از سرد شدن، چون سیلیکون انعطاف دارد، پاستیل بدون پاره شدن خارج می شود. مهم است که قبل از ریختن مایه، داخل حفره ها کاملا خشک باشد و فقط یک لایه بسیار نازک روغن یا اسپری پخت و پز در حد چرب شدن سطح وجود داشته باشد.

پس از ریختن مایه، دو مسیر اصلی برای سفت شدن وجود دارد. یا قالب را در فریزر قرار می دهید تا در 20 تا 30 دقیقه خودش را بگیرد و به استحکام برسد. یا اگر ترکیب شما بر پایه شربت شکر جوشان است، ابتدا اجازه می دهید کمی خنک شود و بعد چند ساعت در یخچال استراحت کند تا کامل ببندد. هر دو روش در دستورهای واقعی بیان شده اند و هر دو نتیجه پاستیل سفت و قابل جدا شدن می دهند.

برای جدا کردن پاستیل از قالب هم چند نکته بیان شده است. اگر پاستیل در فریزر سفت شده باشد، بهتر است انگشت ها را خیلی کم با روغن مایع چرب کنید تا پاستیل حین بیرون آمدن کش نیاید و پاره نشود. اگر پاستیل در یخچال سفت شده و در یک قالب بزرگ سینی شکل درست کرده اید، می توانید لبه ها را با یک چاقوی گرم شده در آب داغ آزاد کنید و سپس برش بزنید. هر دو روش کمک می کنند شکل نهایی تمیز و فروشگاهی به نظر برسد.

بعد از خارج کردن، می توانید پاستیل ها را در شکر یا حتی نشاسته ذرت بغلتانید تا روکش مخملی و کمی ترش و شیرین بگیرند یا بدون روکش در ظرف دربسته بگذارید. در بعضی دستورها گفته شده است که اگر می خواهید طعم ترش تری داشته باشید، مقدار آبلیمو را کمی بالاتر ببرید تا حس اسیدی دوست داشتنی ایجاد شود و بعد همان ها را در شکر بغلتانید.

نگهداری و ماندگاری

درباره نگهداری دو بازه زمانی مطرح شده است. وقتی پاستیل با ترکیب ژله، ژلاتین و گلوکز درست می شود و در ظرف دربسته و در یخچال نگهداری می شود، گفته می شود که تا حدود یک ماه کیفیت خودش را حفظ می کند و کپک نمی زند. اما در بعضی دستورهای سالم تر و طبیعی تر که بر پایه میوه و شکر کم تر هستند یا بدون گلوکز ساخته می شوند، پیشنهاد شده ظرف دربسته را در یخچال بگذارید و حداکثر ظرف حدود یک هفته مصرف کنید تا تازگی مزه و ایمنی نگهداری حفظ شود. در هر دو حالت، ظرف باید درب چفت داشته باشد تا رطوبت یخچال باعث عرق کردن یا شکرک زدن پاستیل نشود.

ارزش غذایی و کالری

پاستیل در اصل یک خوراکی شیرین است. گفته شده است که به طور معمول در هر صد گرم پاستیل چیزی حدود 300 تا 350 کیلوکالری انرژی وجود دارد که بیشتر آن از قند و کربوهیدرات می آید. بنابراین حتی وقتی نسخه خانگی و سالم تر درست می کنید، هنوز هم باید مراقب مقدار مصرف باشید، مخصوصا اگر در حال اجرای برنامه کاهش وزن یا کنترل قند خون هستید.

از نظر بافت و مواد اولیه هم دانستن این نکته جالب است که ژلاتین همان چیزی است که پاستیل را کش دار می کند و این ژلاتین خودش از کلاژن موجود در بافت های حیوانی تهیه می شود. در نتیجه اگر کسی دنبال نسخه کاملا گیاهی باشد باید سراغ دستورهایی برود که بر پایه پوره میوه و ترکیب نشاسته و شکر ساخته می شوند و ژلاتین حیوانی در آن ها وجود ندارد.

پرسش های متداول

چرا در خیلی از دستورهای خانگی از روش بن ماری استفاده می شود؟
چون در این روش ظرف حاوی پودر ژله، ژلاتین و آب روی بخار آب گرم می شود نه روی شعله مستقیم. این کار کمک می کند ذرات ژلاتین و پودر ژله کاملا حل شوند و مایه پاستیل یکدست شود، بدون این که ژلاتین بجوشد و خاصیت کش دار شدنش ضعیف شود.

اگر گلوکز مایع نداشته باشم پاستیل خراب می شود؟
نه. شما می توانید از شربت قند غلیظ استفاده کنید. در این روش شکر و آب داغ یا آب میوه را می جوشانید تا قوام پیدا کنند، سپس آن را با پودر ژله مخلوط می کنید و در نهایت در قالب می ریزید. این پاستیل هم سفت و خوشمزه می شود، فقط ممکن است کمی بافتش نسبت به نسخه حاوی گلوکز فرق داشته باشد.

چطور پاستیل میوه ای واقعی بسازم که طعم توت فرنگی یا سیب بدهد؟
می توانید پوره میوه دلخواه مثل توت فرنگی یا سیب را با مقدار کمی شکر بجوشانید تا شکر حل شود. بعد ژلاتین حل شده روی بخار آب را به آن اضافه کنید، هم بزنید و در قالب بریزید. پس از خنک شدن در یخچال پاستیلی خواهید داشت که واقعا طعم میوه را دارد نه فقط اسانس.

آیا می توانم پاستیل رژیمی درست کنم که شیرینی اش طبیعی تر باشد؟
بله. دستورهایی وجود دارد که در آن ها ژلاتین با شیر کم چرب یا حتی شیر گیاهی و شیرین کننده های طبیعی مثل شیره خرما یا عسل گرم می شود. این ترکیب بعد از حل شدن ژلاتین در قالب سیلیکونی می رود و در فریزر حدود نیم ساعت تا 40 دقیقه قرار می گیرد تا سفت شود. نتیجه یک پاستیل خانگی با قند کنترل شده تر است.

چه زمانی باید آبلیمو اضافه کنم و چرا؟
آبلیمو معمولا در انتهای کار و بعد از حل شدن کامل ژله و شکر افزوده می شود. دلیلش این است که آبلیمو طعم ترش ملایم می دهد و مزه نهایی را بالانس می کند. همچنین به خوش طعم شدن نسخه های میوه ای کمک می کند و می تواند حس پاستیل ترش بازاری را تداعی کند. بعضی دستورها پیشنهاد می کنند اگر طعم ترش را بیشتر دوست دارید کمی مقدار آبلیمو را بالا ببرید.

پاستیل باید در فریزر بسته شود یا یخچال کافی است؟
هر دو روش مطرح شده است. در دستورهای حاوی ژلاتین و گلوکز گفته شده است که قرار دادن قالب در فریزر حدود 20 تا 30 دقیقه کافی است تا پاستیل سفت شود. در دستورهای حاوی شربت قند و آب میوه معمولا قالب چند ساعت در یخچال می ماند تا کم کم ببندد.

اگر قالب سیلیکونی ندارم چه کار کنم؟
دستورها اشاره کرده اند که حتما لازم نیست قالب مخصوص آب نبات داشته باشید. می توانید مایه پاستیل را در یک ظرف یا سینی صاف بریزید و بعد از بستن، با چاقوی گرم شده در آب داغ آن را به قطعات مکعبی یا نواری برش بزنید. به این ترتیب حتی بدون قالب طرح دار هم پاستیل دارید.

پاستیل خانگی چقدر ماندگاری دارد؟
اگر با ژله، ژلاتین و گلوکز درست شده باشد و در یک ظرف دربسته داخل یخچال نگهداری شود، تا حدود یک ماه سالم می ماند. اگر نسخه شما بیشتر بر پایه میوه تازه و شکر کمتر باشد توصیه می شود ظرف حداکثر تا حدود یک هفته مصرف کنید تا طعم و ایمنی بهتری داشته باشد.

چرا باید دستم را با روغن چرب کنم هنگام خارج کردن پاستیل از قالب؟
چون بافت پاستیل خانگی کش دار است و اگر با انگشت خشک آن را از قالب بیرون بکشید ممکن است پاره شود یا جای انگشت روی سطح بماند. با چرب کردن مختصر سر انگشت ها پاستیل راحت تر بیرون می آید و براق و سالم می ماند.

پاستیل خانگی چقدر کالری دارد؟
گفته شده که به طور متوسط هر صد گرم پاستیل می تواند حدود 300 تا 350 کیلوکالری داشته باشد. یعنی با اینکه می توانید آن را سالم تر از نسخه بازاری درست کنید، اما هنوز هم یک خوراکی شیرین است و باید در حد متعادل خورده شود.

نتیجه گیری

ساخت پاستیل خانگی با ژله واقعا سخت نیست. کافی است چند اصل را رعایت کنید. اول این که مواد اولیه درست را انتخاب کنید. پودر ژله و ژلاتین ترکیب کلاسیکی هستند که به کمک گلوکز مایع یا شربت قند غلیظ، همان بافت لاستیکی محبوب پاستیل های بازاری را می دهند. دوم این که روش بن ماری را جدی بگیرید تا ذرات ژلاتین و پودر ژله بدون جوش شدید و سوختن حل شوند و مایه نهایی یکدست باشد.

سوم این که قالب سیلیکونی تمیز و کمی چرب شده داشته باشید تا موقع خارج کردن، پاستیل سالم بیرون بیاید و ظاهرش مثل خوراکی آماده فروشگاه باشد. چهارم این که صبر کنید تا پاستیل یا در فریزر طی نیم ساعت یا در یخچال طی چند ساعت کامل ببندد، بعد آن را در ظرف دربسته بگذارید. و نهایتا فراموش نکنید که می توانید با پوره میوه، آبمیوه، عسل یا شیره خرما نسخه های سالم تر و حتی رژیمی تر هم داشته باشید. این یعنی شما نه تنها تنقلات خوشمزه درست می کنید بلکه کنترل کیفیت و ترکیب تغذیه ای آن هم دست خودتان است.

به اشتراک گذاری نظرات شما

الان نوبت شماست. دوست دارید پاستیل خانگی تان میوه ای و نرم باشد یا کش دار و براق مثل نمونه های بازاری. آیا از روش گلوکز و ژلاتین استفاده می کنید یا ترجیح می دهید با پوره میوه و شیرین کننده طبیعی کار کنید. اگر تجربه خاصی مثل افزودن آبلیمو برای ترش تر شدن یا غلطاندن در شکر برای روکش شکری دارید یا مدت نگهداری متفاوتی را امتحان کرده اید، همین حالا تجربه تان را بنویسید تا بقیه هم بتوانند پاستیل خانگی ایده آل خودشان را پیدا کنند.