چمدان، همیشه بیشتر از یک وسیله برای حمل لباس و اشیاء است؛ نمادی است از ترک، دوری و شروعی دوباره. زمانی که چمدانی بسته میشود، انگار بخشی از زندگی در آن جا میگیرد؛ خاطرات، آرزوها و حتی ترسها. برای کسی که مهاجرت میکند، چمدان حامل تمامی آن چیزهایی است که به جا میگذارد و به سوی نامعلومی میرود.
هر زیپ بستهشدهٔ چمدان، مانند خط پایانی بر یک فصل از زندگی است؛ فصلی که شاید هرگز به همان شکل باز نگردد. در ادامه متن در مورد چمدان را در تکست ماگرتا باهم می خوانیم.

جملات احساسی درباره چمدان و دلکندن
“فصلی
به نام چمدان
در تقویم عاشقانه ها
روی زمستان را
سفید می کند”…
پر کرده ام از عطر هوایت چمدان را
در شهر شما تحفه محبوب همین است…
برای رفتن چمدان می بندند،
برای ماندن دل.
من کدام را ببندم؟
که نه خیال رفتن دارم،
و نه توان ماندن……
دارد به سفر می رود امشب چمدانم
با خاطره ای تلخ که من خالق آنم…
مثل زخمیست که هر ثانیه سر باز کند
قلب من لب به سخن با تو اگر باز کند
دانهای میخورد و عطر تو را میبوید
هر چه گنجشک در این باغچه پر باز کند
اشک سوغات فراق است به آیینه بگو
چمدانهای مرا قبل سفر باز کند
بخت برگشته نگاهیست که محروم از توست
گره کور مرا مرگ مگر باز کند
عاقبت “نامه رسان” راز مرا گفت به تو:
آرزو داشت شبی روی تو در باز کند
سیدسعیدصاحبعلم
برای رفتن
نه خداحافظی میخواستم
نه راه و نه چمدان ؛
در سرم ، دری باز بود
بستم و رفتم ….
-جمال ثریا
یک چمدان
روی پله های خانه ی سالمندان
سرمای پاییز
میرسیا مُلدُان…
چمدان بسته ام… امّا چه کنم دشوارست
فکر دل کندن از آغوش تو یعنی وطنم…..

جملات زیبا درباره چمدان و آرزوها
خاطره هایت
مصممتر، از قولهایت بودند
برای ماندن کنار من …
قولهایت خیلی زود خسته شدند
و چمدانشان را بستند
اما خاطرههایت مدتهاست
روزها و شبها همدم تنهاییام شدند
قول ها بی وفا بودند
اما خاطره ها
وفادار
وفادار
وفادار
فرشته رضایی
پنجره ای رو به ایستگاه قطارم؛
با منظره ای مکرر از وداع…
آدم های زیادی هرروز
مقابل چشم های من خداحافظی می کنند،
چمدان های زیادی هرروز
مقابل چشم های من ایستگاه را ترک می کنند،
و تنها من می دانم که هیچ آدمِ چمدان به دستی را
دوبار در ایستگاه ندیده ام؛
آنان که رفته اند،
برای همیشه رفته اند…
روزهامان را
در رنگ های مختلف تا کردی
و در چمدانت گذاشتی
کاش
چون آسمان
چشم های بیشتری برای گریه داشتم
حتی اگر هزار پا بودم
با هر هزار پا کنارت می ماندم
اما
تو با همین دوپا
تنها به رفتن فکر می کنی…
چمدان بستهام از هرچه منم دل بکَنم،
پیرو عقل شوم قید دلم را بزنم…
-اخوان ثالث
حرف ها در گلو دارد
آنقدر که دارد خفه…
چمدانم
می کشد زیپِ دهانش را
می کشد دستم را
باید بروم
می دانم پشتِ در بودی
شنیدی صدای باران را
می دانم پشتِ پرده بودی
زیر زیرکی می پاییدی
ردپاهای کشیده ی خیس را
باید بروم اما
حس می کنم
چیزی جا گذاشته ام
چیزی که مال من است
چیزی که می تپد
می تپد
می تپد در سینه ات
«آرمان پرناک»…
همیشه یک زمانهایی تو زندگی همه ما وجود داشته که احساس میکردیم به آخر خط رسیدیم. ولی همان آخر خط شده شروع یک من جدید، همان آخر خط شده راهنمای شناختن کسانی که میگفتند همیشه خواهند ماند، حتی هنگام سختی!
اما تا سختی آمد چمدان خود را بستند و رفتند…
گاهی آخر خط بودن چنان بزرگت میکند که گویی انگار از نو شروع شدهای.
گاهآنکسکه
بهرفتنچمدانمیبندد
رفتنینیست،
دوچشمنگرانمیخواهد…
جا مانده ام میان کوچه پس کوچه های این شهر
مشکل کوچک بودن چمدانت نبود ، در دلت جا نمی شدم!
نویسنده: کتایون آتاکیشی زاده…

متنهای خاص در وصف چمدان و مقصد تازه
یک نفر را میشناختم
که در وداع با یک شهر
فقط چمدانش را میبوسید…
زیرا که تنها بود!
احمد یاووز…
من به اندازهیِ
یک ابر دلم میگیرد
باید امشب برومـ
باید امشب چمدانی
را که به اندازهیِ
پیراهنِ تنهاییِ من
جا دارد بردارمـ
و به سمتی برومـ...
سهراب_سپهری
باران چه می تواند کند ، وقتی چتر ها
پیش از آمدنش باز شده اند …
من چه می توانم کنم وقتی
چمدان هایت
پیش از رفتنت بسته شده اند….
مدتهاست راهم را جدا کرده ام
از ادمهای غریب و اشنا
سوار هیچ قطاری نخواهم شد
حتی اگر خسته باشم
حتی اگر کفشهایم را جا گذاشته باشم.
باز نخواهم گشت
حتی اگر چهره ام در اینه بزرگ شهر
کهنه تر و کهنه تر شده باشد.
حتی اگر نامم را فراموش کرده باشند.
خاطراتمان دارد از چشم شیشه های
بخار گرفته ی اتاقم پایین می چکد
گفته بودی
برمیگردی و فردا پشت این پنجره هاست.
نیامدی و نمیدانم
حرفهایم را با کدام مسافر بگویم؟
که خودش هم با
چمدانی پر از غصه راهی دیار
بی نشان نباشد.
مینو_پناهپور
گاه آن کس که به رفتن چمدان می بندد
رفتنی نیست! دو چشم نگران می خواهد!…
چمدان دست تو و ترس به چشمان من است
این غم انگیزترین حالت غمگین شدن است……
گاهآنکسکه
بهرفتنچمدانمیبندد
رفتنینیست،
دوچشمنگرانمیخواهد…
مهاجرت داستان عجیبیست
از آن داستان هایی که مطمئنم که آدم هایش بی اندازه شجاع هستند !
آنقدر که توانستند که از همه چیز دل بکنند
چند کیلو اضافه بار ضروری بریزند توی چمدان ،برای آخرین بار خانه و کوچه و عشق و خانواده را نگاه کنند و دور بشوند .
شاید برای چند سال شاید برای همیشه
چقدر اراده میخواهد رفتن؟چقدر اراده میخواهد برای رد شدن از این پل چوبی ؟
چقدر عجیبند انهایی که دل از همه چیز کنده اند
این مهاجران قهرمان های شجاعی هستند برای جنگیدن با هر چیزی …

کپشنهای ناب درباره چمدان و خاطرهها
و شهریور
عاشقی بود
مردد بین ماندن و رفتن
مسافری که
با یک چمدان می آید
و با یک چتر می رود…
عجیب است که گاهی
رفتنِ یک نفر را
برای چند لحظه تماشا می کنی
و بعد از آن
یک عمر از تمام آمدن ها بیزار
می شوی..!!
انگار بعضی ها
آنقدر قدرت دارند که میتوانند
با یک بار رفتنشان
تمام دنیا را
در چمدانی با خودشان ببرند ..
مثل چمدانی سنگین و بی چرخ
روحم را می کِشید کفِ خیابان
کار تمام بود
«بمان هایم» رفتند…
خراش های صدایم را جمع کردم
و سختِ سخت گفتم: خدا…خداحافظ
«آرمان پرناک»…
سفر نکن…
سفر یعنی خداحافظی و جدا شدن
سفر یعنی دربدری و درد و غربت
سفر نکن!
آی که چه منتفر از چمدان و رخت سفرم!
و وقتی می بینم قصد رفتن داری
غم و غصه تمام وجودم را می گیرد
و دلم پر از اندوه می شود
سفر نکن!
بقچه ی سفر به دوردست ها را به کول نیانداز
زیرا اگر تو ترکم کنی،
در این شهر دیگر مأموایی نخواهم داشت
خوب تو بگو. چونکه رفتی،
من به تنهایی آواره ی کدام شهر و روستا شوم؟!
و ناگهان در نبودن ها
هیچ تسلایی نمى بینی
نه پیراهنى فراموش شده، آویخته در کمد
نه یک کتابِ نیمه باز، کنار تخت
نه آن چمدان کهنه زیر پله ها
نه چروک پرده ای
نه قلم و دفترى افتاده زیر مبل سبز
نه بوى عطری
نه خطی
نه شعری
نه خاطره ای
نه حتى عکسی
کدام عکس تسکینت می دهد،
وقتى کسی دیگر در آن نمی خندد؟…
دارد به سفر می رود امشب چمدانم
با خاطره ای تلخ که من خالق آنم…
شروع به جمع کردن گذشته در چمدان کردم؛ همه چیز در آن جا شده از کوچه بن بست خاکی گرفته تا اناره های آویزان از روی دیوار خانه حاجی وتمام گلهای محمدی خانه استیجاری مان حتی ماهی های قرمز داخل حوض حیاتمان هم درآن جاشد؛ جز خاطراتت که هنگام بستن چمدان از هر گوشه اش بیرون میزد ومانع بستن میشد…!؟!
رضا کهنسال آستانی…
چمدانت را ببند…
اینجا آرامش در سرزمینی عاشقانه
چشم به راه توست…
سرزمینی به نام آغوش من……

متنهای احساسی درباره چمدان و خداحافظی
چمدان بستی و از خاطره ها هم رفتی
تا بمانم من و تنهایی خاطرخواهی…
چمدان دست تو و ترس به چشمان من است
این غم انگیزترین حالت غمگین شدن است……
برای رفتن نه خداحافظی میخواستم
نه راه و نه چمدان…
در سرم دری باز بود، بستم و رفتم
زندگی یک چمدان است که می آوریش
بار و بندیل سبک می کنی و می بریش
خودکشی،مرگ قشنگی که به آن دل بستم
دسته کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم……
از دور دستها …
چمدان های عاشق را می بینم
که برای آمدن
قفل خود را می شکنند
رعنا ابراهیمی فرد(رعناابرا)…
به مسافران پرواز اوکراینی فکر میکنم.
دقایق آخر در فرودگاه امام با فکر اینکه جستیم!با فکر جنگ پشت سر،با آرزوهای خوب فردا.به دانشجویان پرواز اوکراینی فکر میکنم،با چمدان های پر از دعای مادرانشان…
قلبم مچاله میشود برای شبی که از خنده ی رفتن تا اشک مرگ شان یک پرواز فاصله بود….
چمدانی بود
که هرگز باز نشد
دلم.
رضاحدادیان…
چمدان بسته ام از “”خواستنت”” کوچ کنم
تا “”نبودت”” بروم گور خودم را بکنم…

چمدان مهاجر، نمادی از گسست و پیوند همزمان است. هر باری که باز و بسته میشود، سرشار از اشکها، لبخندها، امیدها و ترسهاست. مهاجرت یعنی جا گذاشتن بخشی از خود، و در عین حال، برداشتن تمام آنچه که در قلبت است. چمدان همراه همیشگی این سفرهاست؛ شاهدی بر تصمیمات دشوار و لحظات تلخ و شیرینی که در دل هر مهاجر به وجود میآید.
به پایان مقاله متن در مورد چمدان رسیدیم، اگر شما هم جملاتی در این مورد بلد هستید حتما آن را در قسمت نظرات با ما به اشتراک بگذارید.


























